*چرا كارگردانهاي ايران فقط بلدند مصيبت ودرد وبدبختي را در جامعه القا كنند؟ بعد از تمام شدن سريال اكثر شبها اعضاي خانواده ما با ناراحتي از جلوي تلويزيون مي روند.

*آقاي سیروس مقدم حتي از كارگردانهاي هندي هم بي تجربه تر و ناآگاه تر است. چرا كه در اندوهناكترين فيلمهاي هندي بالاخره يكي دو صحنه براي استراحت و توقف گريه مردم وجود دارد و فرصتي هست براي يك لبخند.

*اینها هم اشتباهات (سوتی های بزرگی) که بعضیاشون اصلا قابل بخشش نیستن:

- اولین بار که بچه ی نسرینو نشونش میدن النگو دستشه!

- سن بچه ی نسرین دقیقا سن بچه ی یک روزست!!

- نرگس کار نمی کنه اما تو همه ی فیلم پول خرج می کنه.

- مسئول پرونده قتل با وکیل متهم همکاری می کند  و او را در جریان آخرین اطلاعات پرونده قرار می دهد.

حس ششم بازیگرها به شدت خوب کار می کنه و حتی یک درصد هم خطا نداره.

- فیلم پر از صحنه های هندی است ( واقع شدن صد باره ی پزشک و نرگس و نسرین در یک مکان و عدم ملاقات آنها)

- مسئولان یک بیمارستان، زنی را با وضعیت نامطلوب عمل می کنند بدون اینکه به پلیس خبر بدهند. نرگس هم فقط خیابانهای شهر را می گردد و سری به پلیس یا بیمارستان نمی زند.

- همه در فیلم یا خیر مطلق اند و یا شر مطلق.

- زمانی که نسرین از بیمارستان فرار کرد،  با 2 عدد چمدان در حال دويدن در جاده دیده می شد.

- چرا نرگس از الکتریکی محل خواهش نمی کند که یک درب باز کن روی خانه نرگس نصب میشد تا حداقل 10 قسمت از این سریال کمتر شود و اینقدر گروه فیلمبرداری و بازیگران را به زحمت نیاندازد؟!