"خوش به حال غنچه های نیمه باز"

بوی باران بوی سبزه بوی خاک

شاخه های شسته باران خورده پاک            

آسمان آبی و ابر سپید

برگ های سبز بید

عطر نرگس رقص باد

نغمه شوق پرستوهای شاد

خلوت گرم کبوتر های مست...

نرم نرمک می رسد اینک بهار

خوش به حال روزگار!

خوش به حال چشمه ها و دشتها

خوش به حال دانه ها و سبزه ها

خوش به حال غنچه های نیمه باز

خوش به حال دختر میخک که می خندد به ناز

خوش به حال جام لبریز از شراب

خوش به حال آفتاب

                                                                                           ای دل من گرچه در این روزگار

                                                                                    جامه رنگین نمی پوشی به کام

                                                                       باده رنگین نمی بینی به جام

                                                            نقل و سبزه در میان سفره نیست

                                                   جامت از آن می که می باید تهی است

                                                           ای دریغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسیم

                                                            ای دریغ از من اگر مستم نسازد آفتاب

                                                                  ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار

گر نکوبی شیشه غم را به سنگ

هفت رنگش می شود هفتاد رنگ

                                                                            "فریدون مشیری"

امروز رفتم سراغ دفترچه خاطراتم. خاطراتی که وقتی ۱۵ ساله بودم نوشتمشون. برام خیلی جالب بود... در عرض چهار پنج سالم آدم چقدر تغییر می کنه. یادم میاد اون موقع ها من خاطراتمو می نوشتم برای اینکه وقتی مثل بزگترا... مثل پدر و مادرا... و یا معلما شدم با خوندن اون خاطره ها یادم بمونه که یه نوجوون سیزده چارده ساله بچه نیست. همیشه به خودم می گفتم یادت باشه بزرگ شدی اینجوری با نوجوونا رفتار نکنی. یادت باشه نذاری فکر کنن همه غصه های دنیا مال اوناست.  شاید اونموقع ها واقعا بچه بودم. اما نه... نبودم. خاطره هام میگن که اونموقع ها خیلی پاک تر بودم. یه عکس کوچیک از امام زدم کنار متن هایی که براش نوشتم.

آن روز که سد اشک در دیده نشست

گویی که غبار مرگ بر شهر نشست

می رفت به سوی شهر بیدار گران

خورشید به روی شانه ها دست به دست

گل من آشنایت سینه می زد

به یاد دردهایت سینه می زد

میان مردم غم دیده دیدم

دل من هم برایت سینه می زد

و حالا می بینم که منی که عاشق عکسم تو پوشه عکس های رایانم که محبوب ترین عکسهام اونجا هستن... یه دونه عکسم از امام نیست. هیچ عکسی از محبوب خوب روی من که هنوز هم گاهی وقتها از اینکه سعادت دیدارشو نداشتم و از اینکه خیلی ها فراموشش کردن و خیلی ها هنوز نمیشناسنش دلم پر از اندوه میشه... نیست. چرا نیست؟... دوباره به قول خودم خسته نباشم.

واقعا به نظر شما معجزه نیست؟ هر سال تو دو تا مناسبت همه بسیج میشن. تقریبا هیچ کس بیکار نمی شینه به قول رفقا از بچه سوسولای کله تهران بگیر تا ندارای...بدو... هیچ کس نیست که دلش از عطش بچه های حسین آتیش نگیره...و هیچ کس نیست که شب نیمه شعبان یه کوچولو ته دلش نگه آقا خوش اومدی... همه ته دلشون می دونن مهدی ما حقه... چرا به هم می خندیم بعضی وقتا که اسمش میاد؟  خسته نباشیم      ایشالا یه روز همه در رکابش ... 

                                                                                  قربون آقا... (اون آقاها...آقای همه)

عکس گل نرگس نداشتم...

پیامی برای آیندگان

زمانه ما سرشار از مغز های مبتکری است که با اختراعات خود زندگی ما را بسی آسانتر می سازند. ما به یاری نیرو هایی که مهار کرده ایم دریاها را می نوردیم و از همین نیروها برای رهایی بشریت از کار عضلانی فرساینده نیز بهره می گیریم. ما پرواز کردن را آموخته ایم و قادریم پیامها و خبر ها را بر یال امواج الکتریکی بدون دشواری به سراسر دنیا بفرستیم.

با تمام این احوال تولید و توزیع کالاها و ملزومات زندگی در مجموع سازمان نایافته است به نحوی که همه ناگزیر با این وحشت به سر می برند که هر لحظه و هر آن از مدار اقتصادی جامعه حذف شوند و برای کسب معیشت به رنج و مشقت دچار گردند. افزون بر این..مردم کشورهای مختلف در فواصل زمانی نامنظم به کشتار یکدیگر می پردازند و به همین دلیل تمام کسانی که به آینده می اندیشند باید در ترس و وحشتی دائمی روزگار بگذرانند. این امر ناشی از آنست که هوشمندی و منش توده های عادی مردم به طرزی قیاس ناپذیر از هوشمندی و منش شمار اندکی از افراد قرار گرفته است که به تولید لوازم و وسایلی ارزشمند برای جامعه مشغولند.

اطمینان دارم که آیندگان این گفته ها را با احساسی از غرور و برتری قابل توجیه مطالعه خواهند کرد.

                                                            از کتاب"حاصل عمر"  نوشته آلبرت اینشتین

      به نام خدا

اول کلام نام خدا. با اسم قشنگش کارمو شروع می کنم... اولین باره که وبلاگ می نویسم. اولش که خیلی برام جالبه. امیدوارم که با موفقیت ادامش بدم.

یه دانشجوی فیزیک... عاشق فیزیک... عاشق طبیعت... عاشق شعر و ادبیات... عاشق حافظ... عاشق نیما... عاشق  آدمای منطقی و با احساس... عاشق خدا...چی می شه توی همچین وبلاگی نوشت؟!!! واقعا که خسته نباشم.

                                                                                                                مخلصیم

هنوز آن شمع می تابد هنوزش اشک می ریزد

درخت سیب شیرینی در آنجا هست من دارم نشانه

به جای پای من بگذار پای خود ملنگان پا

مپیچان راه را دامن

بخوان ای همسفر با من

                                                               نیما